لبت صریح ترین آیه ی شکوفاییست
و چشم هایت شعر سیاه گویاییست
چه چیز داری با خویشتن، که دیدارت
چو قله های مه آلود، محو و رویاییست
چگونه وصف کنم هیئت نجیب تو را
که در کمال ظرافت، کمال والاییست
تو از معابد مشرق زمین،عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشاییست
در آستانه ی دریای دیدگان تو،شرم
شکوهمند تر از مرغکان دریاییست
شمیم وحشی گیسوی کولی ات نازم
که خوابناک تر از عطر های صحراییست
مجال بوسه به لبهای خویشتن بدهیم
که این بلیغ ترین صحبت شناساییست
پناه غربت غمناک دست هایی باش
که دردناک ترین ساقه های تنهاییست
«زنده
«زنده
«زنده
«زنده
«زنده یاد حسین منزوی»